Wielkanocna Nadzieja

Tegoroczna Wielkanoc przychodzi w czasie, w którym drżą granice państw, chwieją się systemy, a ludzkie serca ogarnia niepokój. Rozmowy w naszych domach, pytania młodych ludzi, troska rodziców i dziadków – wszystko to pokazuje, że żyjemy w rzeczywistości napiętej i niepewnej.

Jako pastor i jako przewodniczący Rady Kościoła wielokrotnie w ostatnich miesiącach słyszałem pytanie: dokąd to wszystko zmierza?

Kiedy sam stawałem przed tym pytaniem w modlitwie, Duch Święty na nowo kierował moje myśli do 15. rozdziału 1 Listu do Koryntian. Apostoł Paweł nie pisze tych słów w czasie stabilizacji i pokoju. Paweł nie buduje też nadziei na analizie sytuacji politycznej ani społecznej. Buduje ją na jednym, niepodważalnym fakcie: Chrystus został wzbudzony z martwych! Jezus Chrystus żyje i króluje! Jeżeli to prawda – a wierzymy, że jest – to znaczy, że historia nie wymknęła się z Bożych rąk. To znaczy, że śmierć nie ma ostatniego słowa. To znaczy, że Kościół nie jest wspólnotą defensywy, lecz wspólnotą zwycięstwa. To jedno zdanie – Chrystus został wzbudzony z martwych i żyje, i króluje! – zmienia wszystko.

Przez swoje zmartwychwstanie objawił moc większą niż śmierć, grzech i wszelka ludzka władza. W świecie pełnym niepewności otrzymaliśmy Królestwo niewzruszone – rzeczywistość, której nie zachwieje żaden kryzys ani konflikt.

Pamiętam rozmowę z jednym z naszych braci, który w obliczu osobistej tragedii powiedział mi: „Gdyby nie zmartwychwstanie, nie wiem, jak mógłbym dalej służyć”. Te słowa głęboko zapadły mi w serce. Zrozumiałem na nowo, że zmartwychwstanie nie jest teologicznym dodatkiem do Ewangelii. Jest jej sercem. Jest fundamentem, na którym stoimy, gdy wszystko wokół się chwieje.

„Pochłonięta jest śmierć w zwycięstwie! […] Ale Bogu niech będą dzięki, który nam daje zwycięstwo przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa” (1 Kor 15,54 i 57). To zwycięstwo nie usuwa wszystkich trudności. Nie sprawia, że znikają napięcia polityczne czy społeczne. Ale daje nam coś głębszego – pewność, że historia nie wymknęła się z Bożych rąk. Że ostatnie słowo nie należy do chaosu, lecz do Chrystusa. Dlatego Paweł kończy ten rozdział wezwaniem: „Bądźcie stali, niewzruszeni, zawsze pełni zapału w dziele Pana” (1 Kor 15,58). Te słowa odczytuję dziś jako szczególne wezwanie dla naszego Kościoła.

Nie jesteśmy wspólnotą przetrwania! Jesteśmy wspólnotą zmartwychwstania! To oznacza, że w świecie lęku mamy wnosić pokój. W świecie podziałów – pojednanie. W świecie relatywizującym prawdę – jasne i pokorne świadectwo Ewangelii.

Jako baptyści wierzymy w odpowiedzialną, osobistą wiarę. Wierzymy, że każdy z nas stoi przed Bogiem i że każdy z nas ma powołanie. Dziś to powołanie oznacza odwagę – w rodzinach, w miejscach pracy, na uczelniach, w przestrzeni publicznej. Oznacza wierność Słowu, nawet gdy jest to niepopularne, a nawet zagłuszane. Oznacza miłość, nawet gdy łatwiej byłoby odpowiedzieć zniechęceniem i rezygnacją.

Chciałbym was zapewnić – widzę tę wierność. Widzę ją w małych zborach i w dużych wspólnotach. W pracy misyjnej, w trosce o potrzebujących, w modlitwach starszych sióstr i w zaangażowaniu młodego pokolenia. „Trud wasz nie jest daremny w Panu!” (1 Kor 15,58).
To Boża obietnica – i głęboko w nią wierzę.

Drodzy Bracia i Siostry, patrzmy dalej niż tylko na bieżące wydarzenia. Niech nasza nadzieja sięga poza ten świat. Chrystus zmartwychwstał – i przyjdzie ponownie! Jego Królestwo objawi się w pełni! To daje nam odwagę, by żyć nie jak ludzie przestraszeni, lecz jak ludzie przyszłości.

Niech ta Wielkanoc odnowi w nas radość zbawienia, jedność Kościoła i gotowość do wiernej służby w otaczającej nas rzeczywistości. Stójmy mocno! Służmy gorliwie! Bądźmy wierni!
Kochajmy wytrwale!

Bo zwycięstwo wchłonęło śmierć. A zwycięstwo należy do Boga – przez naszego Pana, Jezusa Chrystusa.

Z modlitwą i braterskim pozdrowieniem
prezb. Marek Głodek,
przewodniczący Rady Kościoła Chrześcijan Baptystów w RP